Bundan sonra paylaşımlarımızı bu adresten devam ettireceğiz.

Bilgilerinize arz olunur…

* * *

Böylece hayatın tümü bir risktir; hayatımızı ne denli severek yaşarsak, o denli çok risk alırız. Hayat boyunca göze alabileceğimiz binlerce belki de milyonlarca risk arasında en büyük risk, büyümenin riskidir. Büyümek, çocukluktan yetişkinliğe adım atma eylemidir. Aslında bir adımdan çok, korku veren bir sıçramadır bu ve birçok insan yaşamı boyunca bu sıçramayı yapamaz. Bu insanlar yetişkinmiş gibi, hat¬ta başarılı yetişkinlermiş gibi görünseler de, belki de bu “yetişkinler”in çoğu ölünceye dek psikolojik açıdan çocuk kalır, kendilerini asla ana babalarından ve onların kendi üzerlerinde sahip oldukları güçten kurtaramazlar. Belki de benim için çok kişisel ve etkileyici bir olay olduğundan, büyümenin özünü ve bu dev adımı atmanın içerdiği muazzam riski, en iyi kendi deneyimimden söz ederek anlatabilirim. Ben bu muazzam riski göze alarak, yetişkinliğe geçen bu dev adımı on beşinci yaşımın sonunda attım -büyük şans eseri olarak hayatımın başında yaptım bu işi. Bu bilinçli bir kararla atılan bir adımdı ama anlatmaya başlamadan önce şunu belirtmeliyim ki, o zaman yaptığım şeyin büyümek olduğunun asla farkında değildim. Sadece bilinmeyene doğru sıçradığımı biliyordum.On üç yaşımda evden ayrılarak benden önce erkek kardeşimin de devam ettiği ve çok iyi bir erkek okulu olan Philips Exeter Akademi’ye gittim. Bu okula gittiğim için çok şanslı olduğumu biliyordum; çünkü bu okul gençlere en seçkin üniversitelere ve oradan da toplumun üst kademelerinde yer almaya giden yolu açan bir okuldu. Bu okuldan sonra bu seçkin üniversitelerden birine gidecek ve bu eğitimim sayesinde de toplumun en üst kademelerinde yer alacaktım. “Paranın satın alabileceği en iyi eğitim”i bana verebilecek, halleri vakitleri yerinde bir ailenin oğlu olduğum için kendimi çok şanslı ve her şeyin “usulüne göre” yapıldığını bilmekten dolayı da kendimi son derece güvencede hissediyordum. Ama bir sorun vardı; akademiye başlar başlamaz kendimi berbat ve mutsuz hissetmeye başlamıştım… Mutsuzluğumun nedenleri o zaman da şimdi de benim için bir sır. Nedenini bilmiyordum, sadece uyum sağlayamamıştım. Okula, öğrencilere, derslere, binanın mimarisine, sosyal yaşama, tüm çevreye uyum sağlayamıyordum. Ama yapılacak tek şey, elimden geleni yapmak, kusurlarımı düzelterek, benim için hazırlanmış ve doğruluğu ortada olan bu yaşam biçimine ayak uydurmaktı. Ben de denedim, hem de tam iki buçuk yıl boyunca. Ama yaşamım günden güne daha anlamsızlaşıyor ve ben kendimi giderek daha kötü ve çaresiz hissediyordum. Son yıl uyumaktan başka bir şey yapmadım diyebilirim; çünkü sadece uyuduğum zaman kendimi rahat hissediyordum. Geri dönüp baktığımda gördüm ki büyük olasılıkla ben, bilinçaltında, kendimi yapacağım büyük sıçrayışa hazırlıyor ve dinleniyordum. Bu sıçrayışı üçüncü yılın bahar tatilinde eve döndüğümde yaptım ve artık okula geri dönmeyeceğimi bildirdim. Babam, “Yapamazsın” diye karşı çıktı “bu parayla satın alınabilecek en iyi eğitim… Neyi çöpe attığının farkında mısın?”

“İyi bir okul olduğunu biliyorum” diye yanıt verdim. “Ama geri dönmeyeceğim!”

Annemle babam, “Neden uyum sağlamaya çalışmıyorsun, bir kez daha denesen olmaz mı?” diye sordular.

Bense kendimi tümüyle yetersiz hissederek, “Bilmiyorum” dedim, “okuldan neden bu kadar nefret ettiğimi de bilmiyorum. Ama nefret ediyorum ve geri dönmeyeceğim.”

“Peki o zaman ne yapacaksın? Geleceğinle bu kadar kötü bir kumar oynadığına göre ne yapmayı plânlıyorsun?”

Yine kendimi kötü hissederek “Bilmiyorum” dedim, “Tek bildiğim oraya geri dönmeyeceğimdir.”

Annemle babam tabii ki çok endişelendiler ve beni hemen bir psikiyatriste götürdüler. O da, benim depresyon geçirmekte olduğumu ve bir ay süre ile hastanede yatmam gerektiğini bildirdi; bunu isteyip istemediğime karar vermem için de bana bir gün süre tanıdılar. O gece hayatım boyunca intihar etmeyi düşündüğün tek gecedir. Bir psikiyatri kliniğine yatırılmak bana çok uygun gibi görünüyordu. Öyle ya, psikiyatristin dediği gibi, depresyona girmemiş miydim? Kardeşim Exeter’e uyum sağlamıştı; o halde ben neden sağlayamıyordum? Uyum sağlamakta zorlanmamın tümüyle kendi kabahatim olduğunu biliyordum ve kendimi bütünüyle yetersiz, beceriksiz ve değersiz hissediyordum. Daha kötüsü, büyük bir olasılıkla deli olduğuma inanıyordum. Babam da zaten, “Böylesine iyi bir eğitimi sokağa atmak için deli olmak gerekir” dememiş miydi? Eğer Exeter’e dönersem, güvenli, emin, doğru, yapıcı, kendini kanıtlamış ve bilinen şeylere geri dönmüş olacaktım. Ama yine de bütün bunlar bana göre değildi. Varlığımın derinliklerinde, bunun benim yolum olmadığını biliyordum. Peki, benim yolum hangisiydi? Eğer dönmezsem önümde uzanan şey bilinmeyen, güvensiz, belirsiz, güvencesiz, inanılmaz, kabul edilmemiş ve tahmin edilemeyecek olandı. Böyle bir yolu ancak bir çıl­gın seçebilirdi. Dehşet duyuyordum. Ama, sıkıntımın en ko­yu olduğu anda, bilinçaltımdan, sanki bedensiz bir bilgenin ağzından çıkan ve kendi sesimden başka bir ses tarafından seslendirilen şu cümle geldi: “Hayattaki tek gerçek güvence, hayatın güvencesizliğinden zevk almakta yatar.” Çılgınlık gibi görünse de, herkesin doğru kabul ettiği şeylere hiç uy­masa da kendim olmaya karar verdim. Dinlendim. Sabah olunca psikiyatriste gittim ve Exeter’e asla dönmeyeceğimi ve hastaneye yatmaya hazır olduğumu bildirdim. Bilinme­yene doğru sıçramıştım. Kendi kaderimi kendi ellerime al­mıştım.

Büyüme süreci, bilinmeyene doğru çok yönlü küçük sıç­rayışları içerir ve genellikle yavaş yavaş cereyan eder. Bu küçük sıçrayışlara, sekiz yaşında bir oğlanın ilk kez bisikle­tine binip uzaktaki bakkala yalnız başına gitmeyi göze al­masını ya da on beş yaşında birinin ilk randevusuna gitme­sini örnek olarak verebiliriz. Eğer bunların gerçek riskler ol­duğundan kuşku duyuyorsanız, o yaşta duyulan endişeleri hatırlayamıyorsunuz demektir. En sağlıklı çocuklara baktı­ğınızda bile, onlarda, yeni ve yetişkinlere has faaliyetlerde bulunmayı göze alma istek ve heyecanının yanı sıra, bir gö­nülsüzlük, bir çekingenlik, alışılmış ve güvenli olana sarıl­ma, bağımlılığa ve çocukluğa bir tutunma da görürsünüz. Dahası, o kadar bariz olmamakla birlikte aynı ikilemi ken­diniz de dahil olmak üzere yetişkinlerde de bulabilirsiniz; özellikle yaşlılar, eski, bilinen ve alışılmış şeylere sarılma, yapışma eğilimi gösterirler. Kırk yaşında bile hâlâ, hemen her gün, yaptığım şeyleri farklı biçimde yapmayı göze almak ve büyümek için önüme fırsatlar çıkıyor. İstediğim kadar hızlı olmasa da hâlâ büyüyorum. Yapacağımız sıçrayışların hepsi küçük değildir, bazen de muazzam bir sıçrayış yap­mak gerekebilir; örneğin ben okulu bırakma kararı almakla, yetiştirilme tarzımın gerektirdiği tüm bir yaşam biçimini ve değerlerini de terk etmiştim. Birçok kişi bu muazzam sıçramaları asla yapamaz ve bunun sonucu olarak da asla büyüyemez. Dış görünüşlerine rağmen, psikolojik olarak hep ana babalarının çocuğu olarak kalırlar, onlardan kendi­lerine geçen değer yargılarına göre yaşarlar, (ana babaları çoktan ölüp gitmiş olsalar bile) onların onaylayacağı şekilde davranırlar; çünkü bunlar hiçbir zaman kendi kaderlerini kendi ellerine almaya cesaret edememişlerdir.

Bu gibi büyük sıçrayışlar en çok buluğ çağında yapılır­sa da, her yaşta yapılmaları da mümkündür. Otuz beş ya­şında, üç çocuk annesi ve sürekli kendisini sınırlayan, yöne­ten, aşağılayan, hiçbir esneklik göstermeyen, şoven bir adamla evli olan bir kadın, zaman içinde, evliliğinin ve bu adama bağımlılığının kendisini yaşayan bir ölü haline getir­diğini acıyla fark eder. Kadının ilişkilerinin yapısını değiş­tirmek için yaptığı bütün girişimlere kocası engel olmakta­dır. Kadın inanılmaz bir cesaretle adamdan boşanır; onun suçlamalarının yüküne, komşuların eleştirilerine göğüs gerer ve çocuklarıyla tek başına, bilinmeyen bir geleceğe atılmayı göze alır, ama aynı zamanda hayatında ilk defa kendisi ol­ma özgürlüğüne kavuşur. Geçirdiği bir kalp krizinden sonra depresyona giren elli iki yaşındaki bir iş adamı geriye doğru bakar ve hayatının sürekli daha çok para kazanmak ve şir­kette daha yüksek konumlara ulaşmak için sürdürülen müt­hiş bir hırstan ibaret olduğunu görür ve bunu anlamsız bu­lur. Uzun bir süre düşündükten sonra bu durumun, baskıcı, hükmedici ve sürekli eleştirici bir insan olan annesinin onay ve beğenisini kazanma ihtiyacından kaynaklandığını anlar; onun gözünde başarılı olabilmek için neredeyse kendini öl­dürecek kadar çalışmıştır. Hayatında ilk kez annesinin ken­disini onaylamamasını göze alarak ve bu ihtiyacı aşarak ve aynı zamanda pahalı yaşam tarzlarından vazgeçmek iste­meyen karısının ve çocuklarının öfkelerine de göğüs gererek taşraya taşınır ve orada antika eşyaları onardığı küçük bir dükkân açar. Bu gibi büyük değişiklikler, bağımsızlığa ve kendi yaşamının efendisi olmaya doğru yapılan bu sıçrayış­lar, hangi yaşta olursa olsun acı vericidir ve muazzam cesa­ret ister; genellikle de psikoterapi sonucunda yapılırlar. Ger­çekten de bu gibi büyük risk taşıyan davranışlar, genellikle psikoterapi sonucunda başarılabilirler. Bunun nedeni, psikoterapinin bunların riskini azaltması değil, cesaret sahibi olabilmeyi öğretmesi ve teşvik etmesidir.

Sevgi, benliğin genişletilmesi ve başka boyutlara doğru uzanmasıdır demiştik. Peki, bu gerçekten farklı olarak bu büyüme işinin sevgiyle ne ilgisi var acaba? Her şeyden önce, yukarıda betimlenen değişimler ve bütün büyük değişimler birer kendini sevme eylemidir. Kendi kendime değer verdi­ğim için mutsuz olduğum bir okulda ve bana uygun olmayan bir çevrede kalmak istememiştim. Ev kadını da kendine saygısı olduğundan, özgürlüğünü tümüyle kısıtlayan ve kişi­liğini baskı altında tutan bir evliliğe daha fazla katlanmayı reddetmişti. İş adamı da kendisini sevdiğinden artık anne­sinin beklentilerini karşılamak için kendini tüketmeyi iste­memişti. İkinci olarak, sevgi, sadece böyle köklü değişiklik­leri yapmak için gereken güdüyü vermekle kalmaz; bunları yapmayı göze alabilmek için gerekli olan cesaretin de temeli­dir. Küçük bir çocukken annem ve babam beni sevdikleri ve bana değer verdikleri içindir ki ben, onların beklentilerine karşı çıkacak ve benim için hazırladıkları yoldan böylesine sapmayı göze alabilecek kadar kendimden emin olabilmiş­tim. Bu yaptığımı yaparken kendimi o anda değersiz, yeter­siz ve büyük olasılıkla çılgın hissettiğim halde, aynı zaman­da varlığımın daha derin bir noktasında, ne denli farklı olur­sam olayım iyi bir insan olduğuma inandığım için bu duygu­ların üstesinden gelebilmiştim. Farklı olmaya cesaret et­mekle -bu çılgın olmak anlamına gelse bile- ben, anne ba­bamdan daha önce bana gelen binlerce sevgi dolu mesaja “Sen güzel ve sevilen bir varlıksın. İyi ki varsın. Ne yapar­san yap, biz seni sen olduğun için hep sevmeye devam ede­ceğiz” diyen yüzlerce mesaja karşılık veriyordum. Onların, benim kendime duyduğum sevgiye yansıyan sevgileri ve bu­nun verdiği güvenlik olmasaydı, ben bilinmeyen yerine bili­neni seçer, ailemin seçtiği yolda yürürdüm. Bunu kendim olmayı kaybetme pahasına yapardım. Son olarak da şunu söylemek gerekir: İnsan ancak tamamıyla kendisi olmanın bilinmezliğine, psikolojik bağımsızlığına ve kendine özgü eş­siz kişiliğine doğru atılım yaptığında ruhsal tekâmülün da­ha yüksek yollarında ilerlemekte ve sevgiyi en yüce boyutla­rında tezahür ettirmekte özgür olur. İnsan ana babasının veya başkalarının, hatta toplumun beklentilerini tatmin et­mek için evlenir, meslek sahibi olur ya da çocuk doğurursa bu doğal olarak yüzeysel bir ilişki olacaktır. İnsan çocukla­rını, sırf çocuklarına sevgiyle davranması beklendiği için se­verse, çocuklarının daha belirsiz ve gizli ihtiyaçlarına karşı duyarsız kalır, sevgisini daha gizli ve belirsiz görünmekle birlikte aslında çok önemli olan yollarla ifade edemez. Sevgi­nin en yüksek biçimleri, tavizler vermek, geçerli fikirlere, inançlara ve kurallara uyma veya başkasını uydurma ey­lemleri değil, bütünüyle özgür seçimlerdir.

Her gün insanlara  baktığımda hayattan biraz daha koptuklarını fark ediyorum. Belki de bu, hayattan kopma değil onu umursamama ya da onu basit görmeden ibarettir. Her gün dilimden geldiğince onlara bazı şeyleri anlatmaya çalışıyorum fakat ya yetersiz kalıyorum ya da klişeleşmiş bu yapıyı değiştirmeye gücüm yetmiyor. Her an kapı açıldığında biliyorum ki içeriye giren kişi yine kendine mantıklı gelen fakat beni hayattan bezdirecek davranışlar sergileyecek. Bir de düşünüyorum da acaba onlar bu davranışlarda neden bulunuyorlar ve bunları yaptıklarında ne kadar mutlu oluyorlar? Belki de yaptıklarında onlar da mantık aramıyorlar belki de bana geldiği kadar onlara da aptalca geliyor bu davranışlar. Acaba amaçları ben buradayım diye etraftakilere haykırmak mı? Ya da kendi anlamsız düşüncelerini başkalarıyla paylaşmak mı? Bu sorularımın cevabını belki bulamayacağım. Ben de onlara garip davranışlar sergileyen bir insanım ama sadece onlara. Bir iki hafta önce şunu öğrendim arkadaşlarımın hepsi hayattan korkuyorlar ama yukarıda bahsettiğim kişiler ise onu umursamıyorlar. Bence ikisi de yanlış bir düşünce. Bence hayat ne korkulacak kadar güçlü ne de umursanmayacak kadar güçsüz ve biz o hayatta başrolleri almalıyız.
Yazan : Ceyhun ALEMDAR

İnsan tek başına ayrı bir âlem… Aklının, kalbinin, hayâlinin, hâfızasının, organlarının ve his dünyasının kendilerine uygun ibadetleri ve tesbihleri var.

Sadece birkaç misâl:
Aklın ibadeti, “necisin, nereden geliyorsun, nereye gidiyorsun?” suallerinin cevabını arayıp bulmak…

Kendisini ve top yekûn kâinatı Allah’ın eseri bilip onlardaki İlâhî hikmetleri tefekkür etmek. Emir ve yasaklara ciddî bir muhatap olmak.

Gözün ibadeti, bakışlarını helâl dairesinde dolaştırmaktır. Böyle bir göz, Bediüzzaman Hazretlerinin ifadesiyle “rahmet çiçeklerinin mübarek bir arısı” olarak dağdan da bal süzer, ırmaktan da; denizden de bal süzer, semâdan da. Mârifet ve muhabbet balı bütün eşyadan süzülebilir. Çünkü her şey Allah’ı tesbih etmekte, Onun isimlerine âyine olmakta, Onun verdiği vazifeyi kusursuz görmektedir.

Kulak, sesler âleminin gözü gibidir. Kendisine çizilen sınırlar içerisinde, yâni en düşük ve en yüksek frekanslar arasında o âlemi temâşa eder. O da göz gibi bir bal makinesi olur.

İnsanda bir “endişe hissi” var. Bir tüccar, kazancının haram olma endişesini taşıyarak ticaretini Kur’an esaslarına göre icra ederse, endişesini ibadete dönüştürmüş olur. Hangi yolla olursa olsun, mutlaka zengin olma hırsına kapılan ve bütün endişesi bu hedefi yakalayamamak olan bir insan, endişe hissini nefsine hizmet ettirmiş ve ibadetten menetmiş demektir.

İnsan, “sevgi hissi”ni Rabbine teveccüh ettirir ve mahlûkatı da O’nun namına severse “sevgi hissi” ibadettedir… Risale-i Nur Külliyatında, dünyanın üç yüzü olduğundan bahsedilir. Birisi, “âhiretin tarlası olma” yüzü, bir diğeri, “Allah’ın isimlerine âyine olma yüzü”, üçüncüsü de “nefsin hevesatına bakan” yüzüdür. İşte sevgi hissi dünyanın ilk iki yüzüne sarf edilirse, bu hisler ibadette demektir. Üçüncü yüze sarfedilmeleri hâlinde ibadet terkedilmiştir.

İnsan bütün organlarını ve duygularını yaratılış gayesinde kullanmakla küllî bir ibadet yapmış olur. Üstad Hazretleri “iyyake na’büdü”nün tefsirinde bu noktayı çok güzel ifade eder. İnsanın tek başına namaz kıldığı zaman bile, “Biz yalnız sana ibadet eder ve ancak senden yardım dileriz” demesini izah ederken, üç cemaate dikkatimizi çeker. Birisi bütün “Müslümanlar”; ikincisi “kâinattaki bütün sistemler, yıldızlar, dağlar, denizler, elementler, atomlar”; üçüncüsü de “insanın bedenindeki bütün hücreler, organlar ve duygular.”
İnsan bedeninde, yetmiş trilyon hücre olduğundan söz ediliyor. Buna göre bir kimse lokmasını çiğnemeye başladı mı, bu yetmiş trilyon hücre de sanki ağızlarını açar ve yapılacak taksimatta kendilerine düşecek hissenin gelmesini beklerler. Eğer insan, yediği bu lokma için Rabbine şükrederse bütün hücrelerin şükrüne tercüman olmuş olur; hamdini onlarla birlikte yapar.

… Ben bu vecizeyi okurken, hayâlimde tuhaf bir manzara canlandı. Her insan, içinde trilyonlarca cemaat bulunan bir câmi gibiydi. Şu farkla ki, bu câmiye de ibadet emredilmişti. İbadet görevini yerine getirmeyen insan, sanki namaz kılmayan bir câmiye benziyordu ve Allah’a her an ibadet eden hücrelerini, organlarını ve duygularını isyan menzillerinde gezdirenler, büyük bir cinayet işlemiş oluyorlardı. Bunun cezası çok, ama çok çetin olmalıydı. Bir çocuk düşünelim: İlme kabiliyeti fevkalâde olsun. Bu kabiliyetin farkında olduğu halde ona ilim tahsil ettirmeyerek o yavruyu hayvan gütmeye gönderen bir babaya söylenecek tek söz vardır: Bu çocuğa zulmediyorsun! O çocuk ilim tezgâhından geçecektir ki, o yüksek kabiliyeti kuvveden fiile çıkabilsin. Onu bundan mahrum bırakmak ondaki yüksek kabiliyete bir zulümdür.

Beşerî fabrikalarda da bu terakkinin binlerce misâlini görmek mümkün: Hammadde fiyatlarıyla mamül madde fiyatları arasındaki o aşırı fark bunun en açık delilidir.

Bu hakikatın en güzel misalleri ise, Rabbanî fabrikalarda görülür.
Su ve toprak, Rabbanî bir fabrika olan ceviz ağacına girince kıymetleri birden bine çıkıyor.
Sofra artıkları tavuk fabrikasında yumurta olma şerefine erişiyor.
Ve yediğimiz ekmek, beden fabrikasında insan hücresi hâline geliyor.
Misâlleri çoğaltabiliriz.

Kur’an da bir İlâhî tezgâhtır. O tezgâha giren ve cüz’î iradesini yine kendi iradesiyle terkederek, tezgâha tam teslim olan bir insan, daha önce zâlim iken oradan âdil olarak çıkar. Fâsık olarak girer, ârif olarak çıkar. Edepten yoksun olarak girer, afif olarak çıkar. Ve müşrik olarak girer, kâmil bir muvahhit olarak çıkar.
İşte kıymettar cihazatını bu İlâhî tezgâhdan uzak tutanlar o yüksek şereflerden mahrum kalmakla nefislerine zulmederler.

… Zulüm, “haddi tecavüz” demektir; başkasının mülkünde onun rızası olmaksızın tasarruf etme mânâsına gelir. Mâlik-i Hakiki ancak Allah’tır, mülk O’nundur. Kimin tasarrufunda ne varsa ancak emanettir. O halde insan, diliyle her dilediğini söyleyemez. İlâhî rızaya muhalif söz sarfeden insan, diline zulmetmiş demektir. Göz, Allah’ın bir başka mûcizesidir. Cenâb-ı Hak, o yağ parçasında ziyayı göz nuruna çevirir. Gözden istihsâl edilen o nuru, haram sahalarda dolaştırmak göze zulmetmek demektir.
İnsanın ruh âleminde nice görünmez fabrikalar çalışır. Akıl, bilgiyi nasıl edinir, nasıl yoğurur ve nasıl karar verir? Hâfıza bu bilgileri nasıl depolar, lâzım olanları nasıl ânında takdim eder? Kalp nasıl inanır, nasıl sever, nasıl korkar? Hayal çok uzak mesafelere bir anda nasıl ulaşır? Ve daha nice akıl almaz icraatlar sergileyen bu fabrikalar ruhumuza İlâhî bir lütuf olarak nakşedilmiş. Bunları, Rabbimizin rıza dairesinde kullanmadığımız takdirde o kıymetli lâtifelere zulmetmiş oluruz.

Sadece iki misâl:

Akıl, tefekkür yoluyla insana bir saatte yetmiş yıllık bir ibadet sevabı kazandırabildiği halde, bu kıymetli cihazını, sadece nefsinin tatminine sarf eden insan, aklına zulmetmiştir.
Kalp; imanla, mârifet ve muhabbetle dolduğu takdirde insanın iki dünya saadetine vesile olduğu halde, onu sadece fâni hevesata sarf eden insan, kalbine zulmetmiştir.

İnsan bu zulümleri işlemekle nefsini Rabbine satmaktan uzaklaşır, cennetten uzaklaşır, rızadan uzaklaşır.
Her biri ebedî saadetin bir anahtarı hükmünde olan bütün bu kıymetli cihazları sarfederek, dünyanın fâni ve geçici metaından her ne elde etsek sermayemize bir şey ilâve etmiş sayılmayız ki, kâr etmiş olalım. Bir tek görme duygumuzu dünyalara değişmezken, bütün beden ve ruh âlemimizi sarf etmemize karşılık kazanacağımız hangi makamla, hangi servetle tatmin olabilir ve kâr ettik diyebiliriz!?.. Ama bu fânileri bâkiye tebdil edebilirsek kârdayız demektir. Fâni görmemizi rıza yolunda harcayarak ebedî bir görme elde etmişsek buna kâr denilir, zira verilen fâni, alınan bâkidir. Aklımıza ilimden, kalbimize mârifet ve muhabbetten yana bir şeyler koyduğumuzda kârdayız demektir. Zira hem bu lâtifelerimizin değeri artmış, hem de ebed yolculuğumuz için tükenmez bir sermaye elde etmişizdir.

Bütün kârların başı, iman ve amel-i salihtir. Bunlardan birincisi insanın, daha çok kalp âlemiyle, ikincisi ise bedeniyle ilgilidir. Kalbi Allah’a imanla şereflenen bir kulun bu kazancı fâni rakamlara sığacak gibi değildir. Bu yükselişi ifadeden kalemler âciz kalır. Salih amel ise kârın ikinci şubesidir. Kılınan her namaz, tutulan her oruç, verilen her zekât, her sadaka, kalplere sürur bahşeden her tatlı tebessüm salih amele dahildir, hepsi insan için ebedî bir kazanç, uhrevî bir kârdır.

İman ve salih amelden uzak kalarak, bütün o kıymetli cihazları, Üstad Bediüzzaman Hazretlerinin ifadesiyle “cehennem kapılarını açacak çirkin bir sûrete çevirmek” nefse en büyük bir zulümdür.
İşin enteresan tarafı, insanı önceleri bu zulümlere durmadan teşvik eden şeytan, maksadına ulaşınca bu defa taktik değiştirir. “Bu kadar isyandan sonra senin hidayet yoluna girmen imkânsızdır” diyerek insanı ümitsizliğe düşürür. Rahman ve Rahîm olan Allah, kulunun bu kadar isyanına rağmen, yine de ümitsizliğe düşmemesi için kendisine şöyle hitab eder:
“De ki, ey nefisleri aleyhine haddi aşmış (israf etmiş) kullarım! Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin. Çünkü Allah bütün günahları mağfiret buyurur. Şüphesiz ki, O çok Gafur ve Rahîmdir.” (Zümer Sûresi, 53)
Bu âyet-i kerimede de, yine, “kıymettar cihazatını israf etmekle” nefsine zulmeden ve haddi aşmakla ona karşı büyük bir cinayet işleyen kullarına O Rabb-ı Rahîm rahmetle hitab ediyor ve o bîçareleri tövbeye davet ediyor.

Dünyanın geçici zevklerinde boğularak kulluğunu ve âhiret yolculuğunu unutan nefsimize şöyle bir murakabe yaptırabilsek, onu kendine zulmetmekten bir derece kurtarabiliriz sanırım: “Ne şu kâinat benim mülküm, ne de bu beden. Hepimiz bir mâlikin hizmetkârlarıyız. Güneşe ziyayı takan da O, gözüme nuru koyan da.

“Gözde rü’yet midede hem ihtiyacı dercedendir mutlaka; semâ gözüne ziya sürmesi çekmiş, zemin yüzüne gıda sofrası sermiş.”
Lemaat

Her ânım O’nun sonsuz ikramlarıyla kaynaşıp dururken, ben bu ihsanları nasıl olur da O’na isyanda kullanabilirim! Beni bu zemin beşiğinde O dünyaya getirdi ve ölümüme kadar da beşikten indirmiyor; nazla besleniyorum. O’nun havasını ciğerlerim durmadan emmede; O’nun ziyası bana yol göstermede. O’nun ikram ettiği akılla düşünüyor, O’nun verdiği sevgiyle hayatımdan lezzet alıyorum. Yolumu gördüğüm gözüm de benim değil, sesleri işittiğim kulağım da. Öyle ise, “inna lillâhi ve inna ileyhi râciun”, “biz Allah içiniz ve O’na rücu edeceğiz” demeli, O’nun bendeki emanetlerini yine O’nun yolunda ve O’nun için harcamalıyım ki, mahkeme-i kübrada huzuruna rücu ettiğimde emanete hıyanet cezası görmeyeyim.”
Başta zikrettiğimiz âyet-i kerimede önce nefsin, daha sonra malın zikredilmesi dikkate şayandır. Nefis maldan daha önemlidir ve nefisten yapılacak fedakârlık, maldan yapılana nisbetle o derece ileridir. Zaten, Allah’a nefislerini satmayanlar, mallarını da satamazlar. İlâhî birer ihsan olan duygularına ve organlarına zulmedenler, mal hususunda hikmet ve adaleti gözetemez olurlar. Kaldı ki, mal herkeste olmayabilir, olsa da farklı derecelerde bulunabilir. Ama nefis herkeste vardır ve nefisten yapılacak fedakârlık sonunda, sermayesiz kalma da söz konusu değildir.

“En kıymettar âletleri en kıymetsiz şeylere sarfetme” ifadesinde yer alan “şeyler”den birisi, belki de en önemlisi, “mal”dır.

Mal, nefsin ötesinde sahip olduğumuz her türlü varlığı temsil eder. Bu mânâsıyla, sermayemiz de maldır, arazimiz de, evimiz de, arabamız da. Maldan söz edince, Osmanlı’nın guruba meylettiği o hazin dönemde tulû eden emsalsiz sîmalardan birisi, Ahmed Avni Bey, hatırıma geldi. Mal hakkında şöyle buyuruyordu:
“Mala, ‘mal’ tesmiyesi, ancak kalplerin bizzat ibadetle ona mail (meyletmiş) olmasından nâşidir. Zira mala meyil edip onun tasarrufu altında bulunanlar abdü’l-maldırlar (malın kulu olmuşlardır). Ve abdiyet-i malı kabul ile ibadet-i Hak’dan i’raz edenler (Hakk’a ibadetten yüz çevirenler) pek çoktur.” (Füsus Şerhi 4/104)
“Malın tasarrufu altında bulunma” ifadesi enteresandır. Demek ki, malı vasıta değil gaye kabul edenler, onu depolarına değil kalplerine yerleştirenler, “nefis” kelimesinde ifadesini bulan bütün maddî ve mânevî cihazatını ona hizmet ettirenler malın tasarrufu altına girmiş ve Hakk’a ibadetten uzaklaşmakla nefislerine zulmetmişlerdir.

Onlar mala hükmedeceklerine mal onları yönlendirmiş, kendine hizmet ettirmiştir. Bu mânâyı çok güzel ders veren bir hadis-i kutsî:
“Ey dünya! Bana hizmet edene sen de hizmet et. Sana hizmet edene ise zahmet ver!”

Bir hadis-i şeriflerinde “İnsanlar uykudadırlar, ölünce uyanırlar” buyuran Allah Resulü (a.s.m.), bu veciz hadisiyle insanoğluna birçok hakikati birlikte ders verir.

İnsan, uykuda iken hayâlî lezzetler alır ve hayâlî servetlere konar. Ama uyandı mı hakikî serveti ve gerçek lezzeti ne ise onlarla baş başa kalır.Dünya hayatını uykuya benzeten Resûlûllah Efendimiz (a.s.m.), gerçek servetimizin ve ebedî sermayemizin ne olduğunu ölünce anlayacağımızı çok veciz bir üslûbla ders vermiştir.Bu servet, dünyada iken öteye gönderdiğimiz güzel amellerdir. Kabirde ve cennette gerçek arkadaşlarımız da onlardır.

“Âdemoğlu malım, malım der. Halbuki malından sana, tasadduk edip geçirdiğin (âhirete mâl ettiğin), yahut yiyip tükettiğin, yahut giyip çürüttüğünden başka ne var?” Hadis-i Şerif
Bediüzzaman Hazretleri, “bize gösterdiğin numunelerin ve gölgelerin, asıllarını ve menbalarını göster” diye Rabbine dua etmekle, şu âlemdeki bütün nimetlerin cennet nimetleri yanında gölge hükmünde kaldıklarına işaret buyurur.

Kısacası, bir rüya olan dünya hayatının her şeyi ebed yurduna nispetle gölge hükmünde. Bu gölgelerden birisi de malımız ve servetimiz. İşte, kalp, akıl, hâfıza, hayal, göz, kulak gibi nice kıymettar cihazatını sadece bu gölgelere sarf etmekle gerçek saadeti ve hakikî serveti kaybeden insan, nefsine zulmetmiştir.

Dünya ve içindeki her şey âhirete nispetle gölge hükmünde kalmakla birlikte, elimizi dünya işlerinden tamamen çekmemiz de doğru değildir. Zira, Bediüzzaman Hazretleri, “bu zamanda îlâ-yı kelimetullah maddeten terakkiye mütevakkıftır” buyurmakla, ancak düşmanlarımızın işine yarayacak olan böyle bir tembelliğe düşmemizi şiddetle yasaklamıştır. Gölgenin de hakkını vereceğiz, ama gölgede kaybolmakla nefsimize zulmetmemek şartıyla.

Alaaddin Başar (Prof.Dr.)

Müzikleri dinlemek için sol üst taraftaki player’a tıklamak yeterli…

Sevgi ve saygılarımızla,
KâinatYolcusu.com

Bi gün benden yaşça çok büyük programcı bi abiyle konuşuyodum bana yaptığı siteyi göstermişti o zmn da htaccess nedir bilmezdim o da php yazıyomuş siteyi açtım baktım uzantısı .html aaaaa dedim html mi yazdın sonra cevabı bana yapıştırınca çok utanmış ve irdelemeye başlamıştm Velhasıl işte yaptığımız siteyi istediğimiz uzantıya sokan şey htaccess (ne güzel açıkladım ama neyse bilimsel bi açıklamasınıda bulup yapıştırayım )

.htaccess (ingilizce= Hypertext Access) İnternet sayfaları için Apache serverlerde ayarlar yapmaya yarayan bir dosya türüdür. .htaccess ile güvenlik amacıyla dosyalara şifre koruma sağlayabilir, yönlendirmeleri istediğiniz bir sayfaya yapabilir, uzun php, asp yada diğer uzantılarda adres kısaltması yapmaya olanak verir. Apache’yi yada Server üzerinde yüklü olan işletim sistemini yeniden başlatmadan htaccess ile yaptığınız değişiklikler aktifleştiği için oldukça pratik çözümler bulunabilir. Server ayarlarının yapıldığı dosyalara ulaşılmadığı durumlarda (örn. httpd.confi php.ini gibi) bazen kurtarıcı rolünü üstlenir özellikler taşır.

Heh işte tam bende bunu anlatmaya çalışıyodum.Neyse şimdi bi kaç örnekle bilgilerimizi pekiştirelim:

Örneğin kodlarımızın bulunduğu klasörlere dışardan erişimi engellemek istiyoruz.Hemen .htaccess uzantılı bi dosya oluşturup içine bu kodları atmamız yeterli:

#deny all access
deny from all

Böylelikle sadece ftp den dosyalara erişim sağlanacak.

Örneğin .jpg uzantılı dosyalarınızı gizlemek istiyorsunuz:

<Files ~ “^\.jpg”>
Order allow,deny
Deny from all
Satisfy All
</Files>

Şimdi gelelim uzantımızı değiştirmeye:

RewriteRule ^resim-([a-zA-Z0-9-_]+)-([0-9]+)\.html$ resimler.php?resimid=$2 [L]

htaccess dosyamıza bunu koyuyoruz.Php sayfamızın ismide resimler.php çıkan sonuç resim-bilmemne-1.html şeklinde bir sonuç çıkıyor.php dosyamızın içinide açarsak şu şekilde:

<a href=”resimler.php?resimid=<?=$row[" mce_href="resimler.php?resimid=<?=$row["resimid"];?>”>

benim sitemde de gördüğünüz gibi http://nurantoka.com/bosvermislik-duygularimin-kabarmasi.html başlıklarıda permalink yapabiliriz ancak önce türkçe karakter sorununu ortadan kaldıran bi fonksiyon yazmalıyız:

function resimlinkbas($resimbilgi) {
 global $tr;
 global $en;
 $isim = str_replace($tr, $en, $resimbilgi['isim']);
 $isim = preg_replace(“/[^a-zA-Z0-9-]/”, “-”, $isim);

 return “resim-” . $isim . “-” . $resimbilgi[resimid] . “.html”;
}

bu fonksiyonuda şu şekilde çağırırz:

<a href=”<? resimlinkbas($row);?>”> (buradaki row örneğin :  $row=mysql_fetch_assoc() bu şekilde verileri diziye attığım değişkenin adı burda resimin bütün bilgileri bulunmaktadır )

Kolay gelsin ..

“Hadis Okumaları”, Karabaşoğlu’nun ‘okumalar’ zincirinin olmazsa olmaz bir halkasını tamamlıyor. ‘Okumalar’ başlığını taşıyan diğer kitaplarının tarzını ve üslubunu bu kitapta hadis temelinde sürdüren yazar, ‘hayatın tam ortasında’ okuyup yorumladığı hadislerle bizi kudsî nebinin aydınlık hayatına ve sözlerine yaklaştırıyor. Kudsî nebinin sözlerini yaşadığımız günlere taşırken, yaşadığımız günleri hadislerle buluşturuyor.

Kitaba yazdığı sunuşta, Mehmed Paksu’nun dediği gibi, “Sevgili yazar, yine bam telini bulmuş, kalp ritmini yakalamış, hayatın içindeki hadisleri gündeme taşıyor.”

Kaynak